kader

Beni parmaklayan kaderimle karşılıklı oturmuş konuşuyorduk. Neye benzediğini sormayın, hatırlamıyorum. Kafam güzeldi. Akşamüstü kapı çaldı. Açtım. İçeri girdi. Ziyaretime gelmiş. “Hiç gitmiyorsun ki,” dedim. Aldığım karardan haberi var belli ki. Oldukça güleç yüzlü olduğunu dinmeyen kahkahalarından hatırlıyorum. Sanırsın onu parmaklıyorlar…