Kimsesiz
Soğuk bir kış sabahı rüzgârın pencereyi dövdüğü bir vakitti. Sabah bozuk bir ses gibi doğdu penceremden. Uyumayan ruhum, bedenimden çıkacakmış gibi ağırdı, bedenimin toprak kokusu hala burnumda. Gözlerimde biriken yalnızlığın şişliğiyle, boş ve amaçsız bir güne uyandım. Ayılmak istedim, yüzümü…
Yazıyı göster