Kategori
Felsefenin doğduğu ilk topraklardan –sözgelimi Efes’ten, Miletos’tan−, modern-sonrası felsefeye –sözgelimi Alplere, Norveç’e− kadar, filozoflar geniş düzlüklerden ya da ovalardansa, tepeleri, izbeleri ya da dağları kendilerine mesken etmişlerdir. Bu, bir bakıma tehlikeyi ve bilinemezliği çağıran tutum, tam da felsefenin doğasına uygun…
Yazıyı göster“Nihilizm kapıya dayandı!” (Güç İstenci, 1883-1888). Pek çok felsefe metninde, −asla tartışmaya açık değilmiş gibi görünen pek çok bilginin aslında yanlış bir okumaya dayanıyor olmasına kestirme bir örnek olarak da− Friedrich Nietzsche’den bir “nihilist” olarak söz edilir. Bu son derece…
Yazıyı göster
Arthur Schopenhauer, antik dönemden kendi çağdaşlarına kadar pek çok şâirin şiir ya da vecizlerini eserlerinin merkezine yerleştirir. Schopenhauer’un ortaya koyduğu bu poetik tavır, her ne kadar yakın çağdaşlarından bazılarında –Søren Kierkegaard ya da Friedrich Schiller gibi− değişik biçimlerde var olsa…
Yazıyı göster
Immanuel Kant öncesi modern felsefe, on yedinci ve on sekizinci yüzyıllar boyunca, rasyonalist ve empirist yaklaşımların birbirlerine karşı konumlanışı ile şekillenir. Bu karşılıklı felsefelerin egemen problemi, bilginin kaynağıdır. Rasyonalist filozoflar (on yedinci yüzyılda; René Descartes, Baruch Spinoza ve Gottfried Leibniz)…
Yazıyı göster
Ab ovo usque ad mala… Bugüne kadar felsefeciler, felsefe tarihçileri, biyografi yazarları, tarih tesisatçıları ya da –hiç gücenmesinler− nakliyeciler; felsefeleri ve filozofları “giyinik” tasarladılar. Bu, gerek pornografik ve gerekse trajik olabilecek bedenin –dâhiyâne değil ama kurnazca bir dil oyunuyla− yok…
Yazıyı göster
Henüz on beşinci yaşımda ölerek bana saygın ufuklar açan babama… Bütün bir felsefe tarihi –ama özellikle de on dokuzuncu ve yirminci yüzyıl felsefeleri− “Baba’nın Ölümü” üzerine kurgulanmıştır. Bu safça bir rastlantı sayılmaz; çünkü tanıştığımız ilk otoritenin −Baba−nın Ölümü, yani büyük…
Yazıyı göster
