Kategori
Moğol’un gelmiş geçmiş en güzel ecesi; ‘ruhu Tamu kızılı, alnına ikbal, kardeş, baba kanıyla yazılmış’ Bağdat Hatun’du o. Dedim ya, kardeş kanına belenmişti bir kez tacı. Erlik Han’a çevirmişti yüzünü. Tutkunun dehlizlerinde bir koşu tutturmuştu. Bir bumerang gibiydi kötülük. Sayısız…
Yazıyı göster
15 Ağustos 2014’te aramızdan ayrılmıştı. Üç sene geçmiş. Yalçın Otağ ile ilgili hazırladığım bir yazıyı buldum az önce. Bir hüzün, acı hissettim içimde… “Paradoxe sur le commedien’de, Diderot oyuncuyla komedyeni büyük bir açıklıkla birbirinden ayırır. Oyuncu o kişiliğe girerken, commedien…
Yazıyı göster
Yaşar kıldığı her rolde tam egemenlik sağlamış, dünya standartlarında bir aktris, tiyatro tarihimizin gelmiş geçmiş en büyük oyuncularından biriydi Suna Pekuysal. Sihrine, büyüsüne kapılmıştık bir kez. Tiyatroya, sinemaya adanmış, sanat için var olmuş bir yazgıydı onunkisi. Senelerce ‘acıların, ıssızlıkların içinden…
Yazıyı göster
Haluk Bilginer’in oyunculuk düşleri ilkokul yıllarına iner aslında. Lise ikinci sınıftayken sahneye çıkar ve sahnenin tılsımını hisseder yüreğinde. Konservatuvara gitmeden önce kendini İzmir Devlet Tiyatrosunda bulur. 1971-72 sezonunda “Şerefiye” , “İki Kova Su” , “Çocuğum” da rol alır. Sonrasında Ankara…
Yazıyı göster
“Dedesi Hazım Körmükçü. Amcası Settar Körmükçü”, diye mi başlamalıyım ? Yoksa, Tartuffe, Meraki, Sarıpınar 1914, Dallar Yeşil Olmalı, Türkiye Kayası, Keşanlı Ali Destanı, Hissey-i Şayia, Kafes‘de yaşar kıldığı unutulmaz karakterlerden mi söz etsem önce ? Hayır, Woyzeck diyorum , Arzunun Onda…
Yazıyı göster
Hayatın hemen her oylumunda yüzüme çarpan hüzün, özlem, tutku, hasret, yeniliş, vazgeçişler, tekinsiz sevgiler, yasak aşklar bu kadar mı net anlatılırdı? Sesi kuşattı beni önce. Hüznün, yalnızlığın ne mene bir uçurum ya da mezar olabildiğini hatırlatırcasına. ( Sevinç dudaklarımda kırık…
Yazıyı göster
