Tag
Bu defa konuğum Erhan Çelik. Onu sadece “arşivci, koleksiyoner” diye tanımlarsam çok şeyi eksik bırakmış olurum. O gerçek bir centilmen, örneği neredeyse tükenmiş bir İstanbul Beyefendisi. Bir Gönül Akkor tutkunu. Şık, özenli, tevazu sahibi, entelektüel birikimi olan, eşine az rastlanır…
Yazıyı göster
Hemen her gece uykuya geçmeden önce geçmiş görüntülerden birine tutunurum. Bunların içine müzik, sinema ve çizgi romandan en azından biri sinmiştir ve gece yolculuğumu bu sanatlarla bağlantılı anılarıma tutunarak yaparım. Bir nevi beslenme gibidir, bir parça aklıma gelir, örneğin 1973…
Yazıyı göster
15 Ağustos 2014’te aramızdan ayrılmıştı. Üç sene geçmiş. Yalçın Otağ ile ilgili hazırladığım bir yazıyı buldum az önce. Bir hüzün, acı hissettim içimde… “Paradoxe sur le commedien’de, Diderot oyuncuyla komedyeni büyük bir açıklıkla birbirinden ayırır. Oyuncu o kişiliğe girerken, commedien…
Yazıyı göster
Haluk Bilginer’in oyunculuk düşleri ilkokul yıllarına iner aslında. Lise ikinci sınıftayken sahneye çıkar ve sahnenin tılsımını hisseder yüreğinde. Konservatuvara gitmeden önce kendini İzmir Devlet Tiyatrosunda bulur. 1971-72 sezonunda “Şerefiye” , “İki Kova Su” , “Çocuğum” da rol alır. Sonrasında Ankara…
Yazıyı göster
“İntihar etti.” diyorlar , yalan.”Meloş inziva bitti artık.” demişti telefonda. Yılbaşından hemen önce çıkacak kasetinden söz açmıştı , “Sendeki fotoğrafları kullanırız belki kapakta.” demişti. İntihar edecek insan böyle şeyleri düşünür mü hiç? Hayata bağlıydı Zeki Bey. Uykusu kaçtı mı gecenin…
Yazıyı göster Solgun bir ışık yayılıyordu pencerelerden. Hüznün çekik perdeleri aralanmıştı nicedir. Sabah olmak üzereydi. Camlar yağmur damlalarıyla çizik çizikti. Geriye dönmek için artık çok geçti. Vazgeçmek için de. Anlatacaktı. Her şeyi anlatacaktı. “Hayatınızda hep müzik, hep alkışlar, hayranlar oldu. Hep şöhret,…
Yazıyı göster
