Yazar
Uvertür çalmaya başladı. Birazdan perde açılacak. Alkışlarla kesilen sahne araları. Ürperten final tiradı. Bu sabah Can Murat Şengel aradı, “Toron Karacaoğlu’nu kaybettik” dedi. Sustum. Naim Efendi, Yahya Kemal, Zeki Müren, Mehmet Şehabettin Paşa, Banquo, Ali Amca… Hepsi ve diğerleri çekip…
Yazıyı göster
“Acele edelim,” dedi komiser. O zaman iki adamdan biri elini uzattı, kefenin dikişlerini sökmeye başladı, sonra ucundan tutup kaldırarak birdenbire Marguerite’nin yüzünü açtı. Görülmesi müthiş, anlatılması korkunç bir şeydi bu. Gözleri iki delikten başka bir şey değildi artık, dudakları yok…
Yazıyı göster
Hatırlıyorum, 1970’lerin hemen başıydı. Sabah erken kalkmış, okula gitmeden gazetelere hızla göz atıyordum ki, aaaa, nasıl şeydi bu? Filiz Akın’ın yanında bir Filiz Akın daha duruyordu resmen. Şaşkınlıkla sayfaya eğildim. Kahvaltı bekleyebilirdi, zaten süt henüz çok sıcaktı, pek de aç…
Yazıyı göster
Çocukluk ve neredeyse ilk gençlik yıllarının tamamı Bingöl’ün Solhan ilçesinde geçmiş. Tiyatro hiç izlememiş aslında. Tiyatro salonu, fuaye, kulis, takip ışığı, sofita, program dergisi nedir bilmemiş. Sadece ilkokul üçüncü sınıf öğrencisiyken rol aldığı o ufacık skeç diyelim. Hani okul müsamereleri…
Yazıyı göster
Rocco: – Neden mi oynamak istemedim? Çünkü hepimiz kırılganız. Bazılarımız diğerlerinden daha da fazla. (Telefonunu çıkarır.) Haklısın. Bunlar haddinden de fazlasını biliyor hayatlarımız hakkında. Çok fazla kurcalamak istemedim. Kara kutular enkazlarda açılır. Ne zamanki, bu ilişki enkaza dönüşür, o zaman göstermek…
Yazıyı göster
Birkaç kirli, çoktan rengi atmış eski çarşaf, bir leğen, çamaşır ipi, tahta mandallar ve iki çamaşırcı kadın: Mei ile Po. Kulakları ne kadar çok ses duydu onların, bilseniz. Ölüm çığlıkları, kutlamalar, feryatlar… Anlatma zamanıydı artık. Olup biteni anlatacaklardı. Bulundukları yerden…
Yazıyı göster
