Yazar
“İşte şu delikanlı ne yazık ki benim oğlum! Şu da anti müstakbel gelinim…” Elçin Gürler’in yazdığı, Kubilay Penbeklioğlu’nun yönetip oynadığı, müzik tasarımını Orhan Enes Kuzu, dekor tasarımını Selin Ölçen, ışık tasarımını Kaan Eman, afiş tasarımını Galip Aksular, dekor uygulamasını Selçuk…
Yazıyı göster
Leyla Pekin’i sadece “coloratura soprano, opera şarkıcısı, koro şefi, öğretmen” olarak tanımlamak eksik olacak, biliyorum. O, yorumladığı eserlerle insanın külrengi yalnızlıklarını, özlem, umut, ıstırap ve sevdalarını anlattı hep. Anlatmakla kalmadı, her defasında sezgiyle, düşlerle bilenip çoğalan nice çağrışımlar da yarattı….
Yazıyı göster
Hiçbir şey görüldüğü, anlatıldığı gibi değildi aslında. O sihirli dolapta kaybedilen eş miydi sahiden, güzel duygular, ahlaki değerler yoksa sevinçler mi? Av avcıya, yara bıçağa, yem ökseye, sorguya alınan, sorgulayana dönüşmesin bir kez, polis sanık, sanık polis olmasın, defterler açılmasın….
Yazıyı göster
“Monolog Günleri 2” kapsamında Elif Özen’in yazdığı, Ahmet Sami Özbudak’ın yönettiği Kozalak Çiçeği’ni üst üste iki kez hayranlıkla izlemiştim. İtiraf etmeliyim ki; tiyatro denilen o tılsımlı mucizenin on beş dakikalık bir sürede yaratılışına tanıklık etmek ve Derya Yıldırım’ın pürüzsüz oyunculuğunu…
Yazıyı göster
Pek öyle sahnede, ekranda olmasa da sosyal medya paylaşımları (isim / şöhret yönetimi mi desem ) ve özellikle sanal basının ilgisiyle kendini hep gündemde tutan Serkan Aydın, “1 Haziran akşamı Avusturya’da, üstelik yaşar kıldığı bir karakter nedeniyle uğradığı fiziksel saldırı sonrası bir…
Yazıyı göster
O güne kadar hayatımda hiç “gerçek” bir kraliçeyle karşılaşmamıştım. Yo, aslında şimdi hatırlayamayacağım kadar eski tarihlerin birinde, anneannemin çocukluk arkadaşı 1932 Dünya Güzellik Kraliçesi Keriman Halis Ece ile tanışmışlığım, elini öpmüşlüğüm vardı. Belleğimde kalan tek şey, bana hediye edilen kocaman kadife bir…
Yazıyı göster
