Yazar
“Bir evlilik daha bitiyor. Ve Müşfik, bir kez daha evsiz, eşyasız, arabasız, tiyatroya sığınıyor. Her şeyini bırakıyor, alın be diyor, alın sizin olsun. Her şeyinden vazgeçiyor. Ama oğlundan, Mahmutcuğundan asla. Taşıyor onu her tarafa, köpek yavrusu gibi sanki, ağzında. Tiyatroda…
Yazıyı göster
Derler ki; Yeşilçam Sokağı’nın tam girişindeki binanın birinci katında otururmuş. Sokağa giren çıkanları, film yazıhanelerini takip eder, kimin filmi nerede iş yapmadı, hangi senarist hangi yapımcıyla kavgalı, kim hangi firmadan henüz parasını alamadı bunları bilirmiş. “Abla be, Mürvet Sim filanca…
Yazıyı göster
Ediz Hun’u anlatmam kolay değil. Neredeyse, son 54 yılın sanat öyküsü sığmaz bu sayfalara, biliyorum. Sadece oradan buradan, öncesinden sonrasından birkaç şeyi yazmaya çalışacağım elimden geldiği kadar. İtiraf edeyim, hayatın sert virajlarında hep Ediz Hun, Filiz Akın, Çolpan İlhan, Lale Belkıslı filmlere…
Yazıyı göster
Tül mavisi bir ışık düşmüştü sahneye. Barış Dinçel’in göz alıcı, oyunda geçen simgesel özelliklerin altını başarıyla çizen, sürreal dekor çalışması yine muhteşemdi. Dahası, bütün o tanıdık eşyalar. O kanepe. Pencere kenarında sardunya saksıları. Dantel perde. Belli belirsiz bir çivit kokusu….
Yazıyı göster
Meğer Hümeyra ile farklı yılların 15 Ekim’inde dünyaya ‘merhaba’ demişiz. Düşünüyorum da, Hümeyra’yı tanımam, ilk 45’lik plağıyla olmuştu aslında. O güne kadar dinlediklerimin çok dışında, adeta içe işleyen farklı bir yorumla karşılaşmıştım. Kördüğüm ,Dilber, Güzelliğin On Para Etmez, derken aylarca…
Yazıyı göster
Hayatın alaca karanlığına gerilmiş, beyaz perdede, diyelim ki kırk küsur yıl kadar önce, bir hayal kadın olarak tanımıştık Adile Naşit’i. Saadet Hanım. Hafize Ana. Adoş. ‘Hisseli Kumpanya’nın Adalet’i. “Neşe-i muhabbet”imiz, vazgeçilmezimizdi o. Mutlu muydu, gerçekten mutlu olabilmiş miydi, yanıtı zamana ve sanatın koynuna…
Yazıyı göster
