Kategori
Cihan Aşar ile geçtiğimiz hafta sahne tasarımından, tiyatrodan, çalışmalarından konuşurken, bir an Cavit Yamaç’ın bir yazısını hatırlamıştım: “Dyonissos ayinlerinden, Pitoef’in temsillerine, katedral önlerindeki ‘misterler’ den, Reinhardt-Creigh sistemlerine, ortaoyunundan radyo temsillerine kadar tiyatro, bir mektep, bir laboratuvar, bir müze olmayı hedef…
Yazıyı göster
Hilmi Zafer Şahin imzalı “Bir Kümes Hikayesi ” adlı piyesi okurken, çocukluğumun tiyatro oyunları geçti gözümün önünden. İstanbul Şehir Tiyatrosu’nun Fatih ve Üsküdar Sahneleri, çarşamba günü saat 15.00’te son gongun çalmasıyla açılan o bordo kadife perde, alkışlar, alkışlar… Şimdi düşünüyorum…
Yazıyı göster
“Avni Dilligil’i Anıyoruz ” ( 1979 ) adlı kitabı yeniden okurken, Tunç Yalman’ın satırları beni bir kez daha çok etkiledi: “Meraklanma,” demişti. “Ben kolay ölmem. Ama eğer emri hak vaki olacaksa, ben mutlaka sahnede can vereceğim. Çünkü yukarıdaki ile anlaşmamız…
Yazıyı göster
Sabaha karşıydı zaman. Pencerede belli belirsiz bir gölge.. Ricky Blaine, gecenin içinden süzülen ışıkları fark etti. Gülümsemeye çalıştı. Şehriyar Ömer-ün Neman, ” Anlat, Şehrazat” diye mırıldandı. Yorgundu. William Shakespeare, Romeo ve Juliett’in yaşlandıkça artan hırçınlıklarından bıkmış, usanmıştı artık. Rahat huzur…
Yazıyı gösterThomas: Yok, yok… Hiçbir şey. Hiç kimse. Yok. Şaka gibi. Böyle bir kadın yok. Genç ya da genç görünen bir kadın… Hem güzel, hem seksi görünen. Seksi ama aynı zamanda kafasında bir gramcık beyin taşıyabilen, artikülasyonu düzgün, klasik oyunculuk eğitimi…
Yazıyı göster
Bugün 27 Mart. Bugün Dünya Tiyatro Günü. Tiyatroda, izleyici koltuğunda, arada çok kısa antraktlar yaşanmış olsa da elli bir sezon yaşadım. Dile kolay. Yani yarım asırdan bile fazla. Üstün Akmen’in tanımıyla, “Seyirci koltuğunda biriken sahne tozları”na bulandım. O toz hücrelerime…
Yazıyı göster
