Kategori
15 Ağustos 2014’te aramızdan ayrılmıştı. Üç sene geçmiş. Yalçın Otağ ile ilgili hazırladığım bir yazıyı buldum az önce. Bir hüzün, acı hissettim içimde… “Paradoxe sur le commedien’de, Diderot oyuncuyla komedyeni büyük bir açıklıkla birbirinden ayırır. Oyuncu o kişiliğe girerken, commedien…
Yazıyı göster
Kenter Tiyatrosu. Kutsal bir mabed gibidir benim için. Mimarisiyle, her ayrıntının ince bir estetik beğeninin izini taşıyor olmasıyla bana Yıldız Kenter’i ve o muhteşem oyunları hatırlattığı için. İlk aklıma gelenler : “Çöl Faresi”, “Bodrumdaki Pencere”, “Guguk Kuşu”, “Katır Tırnağı”, “Arzu…
Yazıyı göster
İkinci zil çalarken, ağır ağır kulisteki odasından çıktı. Bir an peşinden gitmeyi, hiç değilse sahneye girişini koridor aralığından izlemeyi düşündüm. Titriyordum. Kımıldayamadım yerimden. Dudaklarında sönen gülümseyiş yeniden alev alacaktı birazdan, biliyordum. Çok güzel, çok etkileyiciydi. Onu ne çok sevmiştim (Her…
Yazıyı göster
Yaşar kıldığı her rolde tam egemenlik sağlamış, dünya standartlarında bir aktris, tiyatro tarihimizin gelmiş geçmiş en büyük oyuncularından biriydi Suna Pekuysal. Sihrine, büyüsüne kapılmıştık bir kez. Tiyatroya, sinemaya adanmış, sanat için var olmuş bir yazgıydı onunkisi. Senelerce ‘acıların, ıssızlıkların içinden…
Yazıyı göster
Bugün; 12 Temmuz 2017. Bir yıl dönümü. Kalem ortaklığımızın yıl dönümü. Şimdi son beş yılı hatırlıyorum da; röportajlar, iki kitap, izlediğimiz oyunlarla ilgili kırka yakın görüş yazısı, iki rotary konuşması, seyahatler, tüm o yaşanmışlıklar, hani nasıl derler, gözümün önünden bir…
Yazıyı göster
2016-17 Tiyatro sezonunun son haftalarında, birbiri ardına öyle güzel oyunlar izledik ki Yavuz ile… “Yutmak”, “ Zabel”, “ Şatonun Altındakiler”, “Gizli Oturum” ve geçen Pazar akşamı da, “ Sen İstanbul’dan Daha Güzelsin”. Hepsini çok beğendik. Çok tat aldık seyrederken. Mutlu…
Yazıyı göster
