Son zamanlarda insanoğlu biraz ürkek, donuk ve ıstırap yüklüydü. Yüzleri aynı kalıp sesleri çoktan yitip gitmişti ve gelecekleri asırlar öncesinde itinayla kaybedilmişti. Aslında gelecek korkuları yüzünden bugüne tutunamayıp bilinmeyeni arayacak kadar cüretkar hale de gelmişti. Prometheus’un onlara bahşettiği bilgeliği ne uğruna hiç etmişlerdi? Bilemezdim… Biraz üşüyordum. Cehennem çukurlarının ateşine ihtiyaç duyacak kadar üşüyordum. Çileleri tükenmez iflah…